MODLITWY JEZUSA CHRYSTUSA

Wiemy, że Pan Jezus wiele się modlił, przede wszystkim nocą, na samotnych górach. Modlił się przed każdą ważną decyzją, np. przed wybraniem uczniów, przed dokonywaniem uzdrowień, a przede wszystkim przed Swoją drogą krzyżową.

„A gdy rozpuścił lud, wstąpił na górę, aby samemu się modlić. A gdy nastał wieczór, był tam sam” (Ewangelia Mateusza 14,23). „A wczesnym rankiem, przed świtem, wstał, wyszedł i udał się na puste miejsce, i tam się modlił” (Ewangelia Marka 1,35). „A gdy ich odprawił, odszedł na górę, aby się modlić” (Ewangelia Marka 6,46). „Sam zaś oddalił się na pustkowie i modlił się” (Ewangelia Łukasza 5,16). „I stało się w tych dniach, że wyszedł na górę, aby się modlić, i spędził noc na modlitwie do Boga” (Ewangelia Łukasza 6,12;). „Usunęli więc kamień, gdzie leżał umarły. A Jezus, wzniósłszy oczy w górę, rzekł: Ojcze, dziękuję ci, żeś mnie wysłuchał. A Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na lud stojący wkoło, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał” (Ewangelia Jana 11,41-42).

Do najważniejszych modlitw Jezusa wymienionych w Piśmie Świętym należą:

1. Modlitwa dziękczynna: „W tym czasie odezwał się Jezus i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi  i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało” (Ewangelia Mateusza 11,25-26). „W owej godzinie rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: Wysławiam cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom; zaprawdę, Ojcze, bo tak się tobie upodobało. Wszystko jest mi przekazane przez Ojca mojego i nikt nie wie, kto to Syn, jak tylko Ojciec, a kto Ojciec, jak tylko Syn,  i ten, komu Syn zechce to objawić” (Ewangelia Łukasza 10,21-22).

2. Modlitwa arcykapłańska: „To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy swoje ku niebu, rzekł: Ojcze! Nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn uwielbił ciebie; jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał żywot wieczny tym wszystkim, których mu dałeś. A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś. Ja cię uwielbiłem na ziemi; dokonałem dzieła, które mi zleciłeś, abym je wykonał;  a teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał. Objawiłem imię twoje ludziom, których mi dałeś  ze świata; twoimi byli i mnie ich dałeś, i strzegli słowa twojego. Teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, od ciebie pochodzi; albowiem dałem im słowa, które mi dałeś, i oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od ciebie wyszedłem,  i uwierzyli, że mnie posłałeś. Ja za nimi proszę, nie za światem proszę, lecz za tymi, których mi dałeś, ponieważ oni są twoi; i wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje i uwielbiony jestem w nich. I już nie jestem na świecie, lecz oni są na świecie, a Ja do ciebie idę. Ojcze święty, zachowaj w imieniu twoim tych, których mi dałeś, aby byli jedno, jak my. Dopóki byłem z nimi na świecie, zachowywałem w imieniu twoim tych, których mi dałeś, i strzegłem, i żaden  z nich nie zginął, prócz syna zatracenia, by się wypełniło Pismo. Ale teraz do ciebie idę i mówię to na świecie, aby mieli w sobie moją radość w pełni. Ja dałem im słowo twoje, a świat ich znienawidził, ponieważ nie są ze świata, jak Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich wziął ze świata, lecz abyś ich zachował od złego. Nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Poświęć ich  w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą. Jak mnie posłałeś na świat, tak i ja posłałem ich na świat; i za nich poświęcam siebie samego, aby i oni byli poświęceni w prawdzie. A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie. Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś. A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy. Ja  w nich, a Ty we mnie, aby byli doskonali w jedności, żeby świat poznał, że Ty mnie posłałeś i że ich umiłowałeś, jak i mnie umiłowałeś. Ojcze! Chcę, aby ci, których mi dałeś, byli ze mną, gdzie Ja jestem, aby oglądali chwałę moją, którą mi dałeś, gdyż umiłowałeś mnie przed założeniem świata. Ojcze sprawiedliwy!  I świat cię nie poznał, lecz Ja cię poznałem i ci poznali, że Ty mnie posłałeś;   i objawiłem im imię twoje, i objawię, aby miłość, którą mnie umiłowałeś, w nich była, i Ja w nich” (Ewangelia Jana 17,1-26).

3. Modlitwa Jezusa w  Ogrodzie Getsemane: „Potem postąpił nieco dalej, upadł na oblicze swoje, modlił się i mówił: Ojcze mój, jeśli można, niech mnie ten kielich minie; wszakże nie jako Ja chcę, ale jako Ty. I wrócił do uczniów, i zastał ich śpiących, i mówił do Piotra: Tak to nie mogliście jednej godziny czuwać ze mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie popadli w pokuszenie; duch wprawdzie jest ochotny, ale ciało mdłe. Znowu po raz drugi odszedł i modlił się, mówiąc: Ojcze mój, jeśli nie może mnie ten kielich minąć, żebym go pił, niech się stanie wola twoja. I przyszedł znowu, i zastał ich śpiących, albowiem oczy ich były obciążone. I zostawił ich, znowu odszedł i modlił się     po raz trzeci tymi samymi słowami” (Ewangelia Mateusza 26,39-44). „Potem postąpił nieco dalej, padł na ziemię i modlił się, aby, jeśli to możliwe, ominęła go ta godzina. I mówił: Abba, Ojcze! Ty wszystko możesz, oddal ten kielich ode mnie; wszakże nie co Ja chcę, ale co Ty” (Ewangelia Marka 14,35-36).

4. Modlitwy Jezusa na Krzyżu: „A około dziewiątej godziny zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Ewangelia Mateusza 27,46). „A Jezus rzekł: Ojcze, odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią. A przy dzieleniu się jego szatami rzucali losy” (Ewangelia Łukasza 23,34).

Jakie znaczenie miała dla uczniów modlitwa „Ojcze nasz”?

W modlitwie tej Pan Jezus daje uczniom wskazówkę, o co mają się modlić będąc jeszcze w stanie oczekiwania na Królestwo ziemskie. Jeśli tak to ujmiemy, to nie mamy tu do czynienia z modlitwą Pańską, ale z modlitwą, którą odmawiać mieli uczniowie (Ewangelia Mateusza 6,9-13; Ewangelia Łukasza      11,2-4).

Trzy pierwsze prośby:

Święć się imię Twoje,

Przyjdź Królestwo Twoje,

Bądź wola Twoja, jak w niebie, tak i na ziemi

mówią o oddawaniu czci Bogu i o Jego prawach.

Dopiero czwarta prośba:

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj

jest jedyną prośbą mówiącą o potrzebach cielesnych.

Dalej następują trzy prośby dotyczące znowu potrzeb duchowych:

I odpuść nam nasze winy, jak i my odpuszczamy naszym winowajcom;

I nie wódź nas na pokuszenie,

ale nas zbaw ode złego.

Widzimy, że modlitwa „Ojcze  nasz” całkowicie odpowiadała potrzebom uczniów. Poza tym modlitwa ta w czasach ucisku nabierze zapewne szczególnego znaczenia dla tak zwanej „wierzącej resztki” Izraela.

Jakie znaczenie ma modlitwa „Ojcze nasz” dla nowotestamentowego zboru Bożego?

Modlitwa ta jest dla nas i dziś częścią Bożego Słowa i jako Słowo naszego Pana ma dla nas wielkie znaczenie. Jest przykładem właściwej kolejności naszych próśb. Najpierw chodzi zawsze o sprawy Boże i oddanie Bogu czci, a potem dopiero o nasze zewnętrzne i wewnętrzne potrzeby.

Darowizna

image_pdfimage_print

Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO"

„Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie” Ewangelia Jana 14,16-17

Leave a Reply

%d bloggers like this: