KAPŁANI, KTÓRZY ODDAJĄ CZEŚĆ I SŁUŻĄ

1) Chrześcijańscy kapłani
Izraelici w Starym Testamencie byli narodem żołnierzy (IV Księga Mojżeszowa 1,3). Jedno z ich plemion było przeznaczone do służby (IV Księga Mojżeszowa 1,50), a jedna z rodzin tego plemienia została przeznaczona do oddawania czci – Aaron i jego synowie, którzy byli kapłanami (II Księga Mojżeszowa 28,1; IV Księga Mojżeszowa 3,3). Kapłani różnili się od reszty ludu, ponieważ rozbijali swoje namioty w specjalnym miejscu w obozie i nosili ubrania odmienne od pozostałych Izraelitów. Jedli żywność, jakiej inni nie jedli. Bóg dał im przywileje i mieli wykonywać pracę, której nie było wolno wykonywać nikomu innemu. (Zobacz: II Księga Mojżeszowa 28,2.40; II Księga Mojżeszowa 7,6-10; IV Księga Mojżeszowa 8,2; 10,8-10).
Tylko kapłanom wolno było wejść do świętej Obecności Boga. Wchodzili tam do Niego w sprawach ludu, a wychodzili do ludu w sprawach Bożych. Stawali między Bogiem a ludem. Aaron był jedynym arcykapłanem; jego synowie byli zwykłymi kapłanami. Tylko oni składali ofiary na ołtarzu i jako jedyni wchodzili do miejsca świętego w świątyni. Tylko oni mogli zdecydować, czy ktoś jest chory na trąd, czy też jest wyleczony z tej strasznej choroby.
Kapłani Starego Testamentu są obrazem prawdziwych kapłanów dzisiejszych czasów. Kim są ci kapłani? Wszyscy wierzący są kapłanami. Przeczytaj jedyne wersety w Nowym Testamencie, które uczą nas na ten temat: I List Piotra 2,5.9; Objawienie Jana 1,5.6;5,10. Tak jak żydowscy kapłani nie zajmowali swego stanowiska dlatego, że sami postanowili zostać kapłanami, albo przeszli specjalne szkolenie, ale dlatego, że urodzili się w rodzinie Aarona i nikt inny nie mógł być kapłanem (Księga Ezdrasza 2,62), tak samo również w chrześcijaństwie nikt nie staje się kapłanem, bo tak postanowił lub ukończył jakąś specjalną szkołę, lecz staje się kapłanem, kiedy uwierzy w Chrystusa i narodzi się na nowo przez Ducha Świętego. W I Liście do Koryntian roz. 12 i w Liście do Efezjan roz. 4 są listy darów, które daje Duch Święty, ale pośród nich nie ma kapłaństwa. To nie jest dar, ponieważ wszyscy prawdziwi wierzący są kapłanami. Pewni ludzie nazywają się kapłanami, ale nimi nie są. Tylko ci, którzy należeli do rodziny Aarona, byli kapłanami pośród Żydów i służyli w ziemskiej świątyni tutaj na ziemi. Byli oni obrazem współczesnego kapłaństwa. Dzisiaj jednak wszyscy, którzy należą do Bożej rodziny, są kapłanami.
Chrześcijanin jako święty kapłan składa Bogu duchowe ofiary (I List Piotra 2,5). Jako kapłan królewski ogłasza ludziom cudowne cnoty Boże (I List Piotra 2,9). Na przykład, Paweł i Sylas postępowali jako święci kapłani w Dziejach Apostolskich 16,25 i jako królewscy kapłani w wersecie 31 tego samego rozdziału. Inny przykład możemy znaleźć w Liście do Hebrajczyków w roz. 13. Werset 15 mówi nam o służbie świętych kapłanów, a werset 16 o służbie kapłanów królewskich.
Dzisiaj spotykamy kapłanów, którzy ubierają się w specjalne szaty, mają specjalne przywileje i służbę w swoich kościołach. Naśladują oni żydowskich kapłanów. Pomiędzy prawdziwymi chrześcijanami nie ma takiego kapłaństwa, ponieważ wszyscy chrześcijanie są kapłanami, wszyscy mają takie same przywileje i wszyscy powinni oddawać cześć Bogu. Aaron i jego synowie są obrazem Pana Jezusa Chrystusa, wielkiego Arcykapłana, i całego Jego ludu, który kupił Swoją drogocenną krwią.
2) Czciciele
Człowiek oddaje cześć, kiedy jego serce jest pełne chwały, gdy myśli o tym, czym jest Bóg w Chrystusie. Czci on Boga Ojca i Boga Syna, ponieważ jest uwolniony od grzechu przez kosztowną ofiarę Chrystusa. Tylko prawdziwi nowotestamentowi kapłani mogą oddawać cześć. Musimy zdać sobie sprawę, że oddawanie czci i nauczanie Bożego Słowa to dwie różne rzeczy. Cześć wznosi się od ludzi ku Bogu, a nauczanie zstępuje od Boga do ludzi – ci, którzy uczą Bożego Słowa, robią to, aby pomóc innym wierzącym, nauczając ich tych prawd, które sami otrzymali od Boga Ojca, przez Syna w Duchu Świętym. A kiedy oddają cześć, to cześć wznosi się w Duchu przez Syna do Ojca.
Izraelici oddawali cześć Bogu w budowli na ziemi i składali różne ofiary. Chrześcijanin może bezpośrednio przyjść do Bożej Obecności, aby oddawać Mu cześć. Nie musi znaleźć się w żadnym specjalnym budynku, aby to robić. Przeczytajmy bardzo uważnie List do Hebrajczyków 10,19-22. Dawni kapłani mogli składać ofiary Bogu i my też możemy. Powinniśmy złożyć siebie w ofierze Bogu (List do Rzymian 12,1). Możemy również chwalić Boga naszymi głosami i ofiarować nasze pieniądze, aby pomagać innym (List do Hebrajczyków 13,15.16).
Możemy oddawać cześć Bogu tylko w mocy Ducha Świętego (List do Filipian 3,3). On lubi przypominać nam, byśmy rozmyślali o chwale Boga i Chrystusa, zamiast myśleć o sobie samych.
3) Słudzy Boży w Kościele
Wierzący muszą być karmieni Bożym Słowem, aby móc chodzić w bliskiej społeczności z Panem. Chrystus jest Głową Kościoła i On sam karmi go i opiekuje się nim (List do Efezjan 5,29). Robi to przez Ducha Świętego, dając pewnym wierzącym dar zwiastowania i nauczania Słowa Bożego albo troski o wierzących innymi sposobami. Wszyscy wierzący są kapłanami, ponieważ narodzili się na nowo, ale nie wszyscy mają dar nauczania czy zwiastowania. W Liście do Efezjan 4,11-13 mamy listę darów dla dzisiejszych chrześcijan. Są tam ewangeliści, pasterze i nauczyciele. Ewangelista zanosi Dobrą Nowinę o zbawieniu grzesznikom na całym świecie. Dobrym tego przykładem jest Filip (Dzieje Apostolskie 21,8). Pasterz opiekuje się tymi, którzy zostali zbawieni. Przyprowadza ich do lokalnego zboru i prowadzi ich Bożymi drogami. Nigdy w Nowym Testamencie nie czytamy, by był wyznaczony tylko jeden pasterz, aby doglądać i opiekować się lokalnym zborem, ale widzimy, że jeden zbór mógł mieć kilku pasterzy. Ci pasterze wyznaczani są przez Pana, nie przez innych wierzących, i z miłością opiekują się ludem Bożym (I List do Tesaloniczan 2,7.11-12). Nauczyciel wyjaśnia Słowo Boże w uporządkowany sposób, a przez to umacnia wierzących w wierze. Starszy jest pobożnym człowiekiem, który zna swojego Pana i chodzi z Nim. Jego zadanie to opieka nad zborem (I List do Tymoteusza 3,5), karmienie wierzących (I List Piotra 5,2), doglądanie ich (Dzieje Apostolskie 20,28-30). Starsi pracują w lokalnym zborze i niektórzy z nich posiadają dar nauczania lub publicznego zwiastowania (I List do Tymoteusza 5,17). W każdym nowotestamentowym zborze było kilku starszych (Dzieje Apostolskie 14,23; Tytusa 1,5).

Wpłat można również dokonywać poprzez poniższy formularz

Darowizna

image_pdfimage_print

Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO"

„Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie” Ewangelia Jana 14,16-17

Leave a Reply

%d bloggers like this: