BOŻY SĄD

Ktoś powiedział, że śmierć jest najbardziej demokratyczną instytucją na ziemi. Przychodzi ona do wszystkich ludzi bez względu na kolor skóry, wykształcenie, bogactwo czy pozycję społeczną. Nie dyskryminuje nikogo, nie robi żadnych wyjątków. Stawka śmiertelności ludzkości jest taka sama na całym świecie: jedna śmierć na osobę. Jednym wyjątkiem, o którym wiemy (podaje to Pismo Święte) są Henoch i Eliasz przeniesieni przed oblicze Boże bez umierania oraz ci wierzący, którzy – żyjąc jeszcze w chwili powtórnego przyjścia Chrystusa – zostaną przemienieni bez konieczności spotkania śmierci. „Postanowione jest ludziom raz umrzeć”. Od tego biblijnego orzeczenia nie ma odwołania. Po tym oświadczeniu Listu do Hebrajczyków (9,27) następuje inne: „a potem sąd”. Pojęcie Sądu Ostatecznego, przed którym wszyscy ludzie muszą stanąć i na którym zapadnie wyrok odnośnie do ich wiecznego przeznaczenia, nie powstało, oczywiście, w wyobraźni średniowiecznych malarzy i pisarzy. Pojęciu temu towarzyszy zgodne świadectwo Pisma Świętego: Starego i Nowego Testamentu. Kiedy więc autor Listu do Hebrajczyków mówi o pośmiertnym Sądzie, to nie wprowadza tu żadnej nowej nauki. W poprzednich rozdziałach Listu umieszcza Sąd Wieczny w katalogu podstawowych nauk biblijnych, które obejmują: nawrócenie od martwych uczynków, wiarę w Boga, chrzty, wkładanie rąk, zmartwychwstanie  (6,1-2). Skoro więc Sąd Wieczny stanowi jeden z sześciu podstawowych artykułów wiary chrześcijańskiej, przeto nic dziwnego, że raz po raz mówi o nim Pismo Święte.

W Starym Testamencie bardzo często Bóg jest określany jako Bóg sądu, który jako „Sędzia całej ziemi” stosuje prawo (I Księga Mojżeszowa 18,25), „będzie sądził świat sprawiedliwie, a ludy według swej wierności” (Psalm 96,13), i „odbędzie sąd nad każdym czynem, nad każdą rzeczą tajną – czy dobrą, czy złą” (Księga Kaznodziei Salomona 12,14). Ten Sąd dokona wiecznego podziału wśród ludzi, albowiem „wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie” (Księga Daniela 12,2).

Te prorockie wzmianki znajdują swój pełny i ostateczny wyraz  w Nowym Testamencie, w nauce Jezusa Chrystusa i Jego apostołów. Jezus ostrzegał przed przyszłym Sądem. W dwunastu ze wszystkich trzydziestu sześciu przypowieści Jezusa mowa jest o ludziach osądzonych, ukaranych i potępionych za swoje grzechy! Także w historii o bogaczu i Łazarzu ukazuje Pan warunki, w jakich znajdują się ludzie po śmierci. Widzimy tam bogacza w mękach, którym nie ma ulgi i nie ma końca. Nie ma także możliwości opuszczenia tego miejsca mąk (patrz Ewangelia Łukasza 16,19-31). Naukę  o Bożej odpłacie mamy także w Kazaniu Na Górze. Mówiąc o konsekwencji nienawiści, gniewu, Pan ostrzega przed Sądem (Ewangelia Mateusza 5,22). Następnie, mówiąc o cudzołożnym, pożądliwym spojrzeniu, nawołuje ludzi do złożenia wszelkiej ofiary, by uniknąć piekła (5,27-30). Dalej, porównując życie człowieka z drzewem, powiada: „Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, wycina się i rzuca w ogień” (7,19). Gdzie indziej  w Ewangeliach, w nauce Jezusa Chrystusa dźwięczy ta sama nuta. Terminy, którymi Jezus posługuje się mają oczywiście charakter obrazowy, symboliczny, to jednak nie mniej są one straszliwie realne. Mówi On o nieugaszonym ogniu, ciemności zewnętrznej, nieumierającym robaku, o płaczu i zgrzytaniu zębów, o zmartwychwstaniu na Sąd, o piekle, o potępieniu. W Swoim ostatnim publicznym nauczaniu, na Górze Oliwnej, Jezus podał niektóre szczegóły dotyczące Sądu w przypowieści o owcach i kozłach. Do jednej grupy ludzi, tych po lewicy, Syn Człowieczy mówi: „Idźcie precz ode mnie, przeklęci, w ogień wieczny, zgotowany diabłu i jego aniołom” (Ewangelia Mateusza 25,41). A kończąc tą przypowieść, Jezus powiedział: „I odejdą ci na kaźń wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego” (25,46).

Chciałbym jednak to, co powiedziałem wyżej zakończyć słowem pociechy dla ludzi prawdziwie wierzących, bojących się Boga. Pan Jezus Chrystus powiedział: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, kto słucha słowa mego i wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł z śmierci do żywota” (Ewangelia Jana 5,24).

E.C.

Darowizna

image_pdfimage_print

Chrześcijańska Misja Ewangeliczna"FILEO"

„Ja prosić będę Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha prawdy, którego świat przyjąć nie może, bo go nie widzi i nie zna; wy go znacie, bo przebywa wśród was i w was będzie” Ewangelia Jana 14,16-17

Leave a Reply

%d bloggers like this: